Adem

Een man loopt tegen de vijftig. Hij heeft een vrouw. Drie kinderen. En een leven. Dat zijn gangetje gaat. Al mocht het weer gerust wat beter zijn. Nu het eindelijk zomer is. En zijn hoofd. Doet raar. Hij ziet dingen. Beelden die hij al gezien heeft – ze bestaan echt – maar wat doen ze in zijn hoofd? De verdrinkingsdood van Omayra Sanchez, de verstikking van Semira Adamu, het drama op de Duisburgse Love Parade,… Een doktersbezoek biedt uitsluitsel. Een hersentumor. Die op zijn ogen drukt. Hem elke dag een stukje blinder maakt. Maar hem tegelijk steeds meer doet zien.

Adem is een familieverhaal. Over het laatste gevecht van een vijftiger. Een gevecht tegen de dood. Een verhaal over het leven hier op aarde. Dat door stemmen en muziek de hoogte wordt ingejaagd.

MEER OVER ADEM

Adem? Is dat niet die succesvolle, Vlaamse film van Hans Van Nuffel, met ondermeer Kris Cuppens in de cast? Inderdaad. Maar het is ook de titel van de nieuwe muziektheatervoorstelling van Stadsgezelschap Braakland/ZheBilding (BZB), met Kris Cuppens en Sara Vertongen in de hoofdrol. Een ongelukkig toeval? Een bewuste poging om verwarring te zaaien? Hoe zit dat juist?

De film Adem ging eigenlijk eerst Zuurstof heten. Niet de meest briljante titel, zeg nu zelf. Dat vond ook Kris Cuppens, die op de filmset volop liep te broeden op een voorstelling waarvan hij alvast één ding zeker wist: dat ze Adem zou heten…

Adem, een tekst van Kris Cuppens, is in vele opzichten de opvolger van Lied (2005). Een tekst waarvoor hij de Taalunie Toneelschrijfprijs 2006 won en een voorstelling die datzelfde jaar genomineerd was voor de Vlaamse Cultuurprijs Podiumkunsten.

Het grote verschil is dat het extreem autobiografische Lied erg dicht bij de mensen blijft, en dat het epische Adem ook hogere sferen opzoekt. Dat heeft alles te maken met het thema dat het stuk aansnijdt. Cuppens probeert iets over ‘sterven’ verteld te krijgen. Dat hij de vijftig nadert en de afgelopen jaren nogal wat geliefden verloren heeft, is daar niet vreemd aan.

Maar het is vooral de vorm waarin Adem gothische trekjes heeft. De tekst begint met Genesis en eindigt met de Apocalyps. Maar dan naar hier en nu vertaald. Naar het leven van een man, een vrouw en hun drie kinderen. En de wereld waarin ze leven. Een wereld die zowel gekenmerkt wordt door de miserabele zomer die ze beleefden – weergewijs – als door terreurdreiging, tsunami’s, af- en aanspoelende asielzoekers en andere dingen die een mens naar adem doen happen.

Kris Cuppens heeft het allemaal in één tekst vervat. Een tekst die op muziek gezegd en gezongen wordt. Daarvoor doet Braakland/ZheBilding, behalve op de goed van stembanden voorziene huismuzikanten Geert Waegeman en Ephraïm Cielen, een beroep op de hemelse stemmen van Jorunn Bauweraerts en Nathalie Delcroix (Laïs).

(bron: Braakland/ZheBilding – http://www.braaklandzhebilding.be/dp/node/1875)